فضای مجازی

کم و بیش چیزهایی راجع به آن شنیده بودم،اما با آن آشنایی کامل نداشتم.کنجکاوانه در صدد آن بودم تا راز این فضای عجیب را کشف کنم،فضای مجازی را می گویم. بالاخره یک بار فرصت این به من دست داد تا ذهن پرسشگرم را آرام کنم.با اشاره انگشتانم و لمس صفحه شیشه ای به دنیای دیگری وارد شدم.انگار آن صفحه شیشه ای، پنجره ای بود میان آن دنیای مجازی و دنیای واقعی من.با تعجب به اطراف نگاه کردم،گویی در خلا بودم.آنجا پر از چیزهای مختلف بود.کمی به جلو رفتم.به جایی رسیدم که واقعا زیبا بود. همه چیز متنوع و رنگانگ بود.به هر طرف که نگاه می کردی،چیزهای جدیدی می دیدی،می شنیدی،یادمی گرفتی.دیگران از آنجا نهایت استفاده را از آن فضای آموزنده می بردند.

دلم می خواست بمانم و پا به پای دیگران من هم از آن فضای آموزنده استفاده کنم،اما رفتم.به جای دیگری رسیدم.با ویرانه هایی رو به رو شدم خرابه مانند، که افرادی را اسیر خود کرده بودند و آن افراد در آن خرابه های پوچ و خالی که هیچ چیز مفیدی درونشان نبود آنچنان سرگرم جستجو بودند که از اطراف خود غافل شده بودند. در آن فضا صحنه های مختلفی دیدم از عکس ها و فیلم ها و پیام های مختلف، گاهی افسوس می خوردم،گاهی جا می خوردم و آهی می کشیدم،گاه ناامید می شدم، لحظه ای تحسین می کردم و ناگهان شرمسار می شدم و از تکرار بی معنی و بی هدف موضوعات و شایعات احساس خستگی شدیدی به من دست می داد.

واقعا چرا باید ما انسان ها اینگونه باشیم؟ چرا باید فرصتهای طلایی و ناب را به تهدید بکشیم؟

چرا باید فرصتها را به چیزهایی تبدیل کنیم که به ضرر خودمان تمام شوند؟

واقعا لحظات گیج کننده و مبهمی بود این تناقض حسها، حس شادی و تاسف. در جایی که شادی در دلم موج می زد تاسف در کمین بود و در جایی که متاسف می شدم ناگهان شاد و مسرور می گشتم.

تقریبا دستم آمده بود که فضای مجازی چطور جایی است. درست است که فواید فضای مجازی را نمی توان انکار کرد اما مضرات آن اگر از فوایدش بیشتر نباشد قطعا کمتر هم نیست.

اطلاعات موجود دراین فضا و دسترسی راحت به آنها می تواند سطح دانش بشر را بالاتر ببرد، تا جایی که به راحتی می توان ادعا کرد بزرگترین و کامل ترین کتابخانه جهان در اختیار کاربر قرار گرفته که در آن واحد می تواند در هر موضوعی تحقیق کند و اطلاعاتش را به روز نماید. ولی متاسفانه کاربران مغرض و افرادی که سواد رسانه ای کاملی ندارند باعث جهل و تباهی آدمی در پیچ و خم های شبکه ها و فضای مجازی شده اند.

ممکن است خانواده ای در راستای استفاده از فضای مجازی هیچ آسیبی نبیند و همینطور امکان دارد که پایه های یک خانواده در اثر استفاده از آن دچار تزلزل شود .

فضای مجازی می تواند در خیلی اوقات کمک رسان خوبی باشد و در خیلی موارد نابود کننده.

این چه فضایی است که میتواند دو کار متناقض را با هم انجام دهد؟

تازه میفهمم که چرا در مهمانی ها افراد به جای خوش وبش با یکدیگر،سرشان را در گوشی تبلت و مواردی از این قبیل کرده اند. افراد تحرک خود را از دست داده اند و فقط انگشتانش حرکت می کند .

این هم یک مورد از تهدید هایی است که این فضا برای ما ایجاد کرده است.

چه خوب بود زمانهای قدیم آن روزهایی که همه اهل فامیل آخر هفته ها خانه پدر و مادر بزرگ جمع می شدند و همگی در بالکن بر روی قالیچه های هفت رنگ می نشستند و به پشتی های چهارخانه قرمز و زرشکی تکیه می دادند.

مادر بزرگ در کنار سماور همیشه روشنش می نشست و برای بقیه حرف می زد. بچه های فامیل از کوچک تا بزرگ دور حیاط خانه بازی و شادی می کردند و پدر بزرگ مشت مشت نقل به بچه ها می داد.

امروزه خوش و بش های رو در رو جایشان را به خوش و بش های اینترنتی داده است.

امروزه فضای مجازی از مرز مجازی بودن خود فراتر رفته و به واقعیت پا گذاشته است.